Mijn engeltjes

Gedicht van de dierenarts

"Als twee hondenogen je vragen

Help me ,want ik voel me niet fijn

"Mag je dan,terwijl je zelf voelt dit is het einde

egoïstisch zijn?

Als je van de arts hoort,

dit komt nooit meer goed

"en zij krijgt steeds meer pijn,

Mag je dan, omdat je haar niet wilt missen,

egoïstisch zijn.

Als twee lieve ogen zich sluiten gaan,

voorgoed en je zonder haar naar huis toe moet.

Met de riem in je handen en een hart vol pijn.

Dan probeer je jezelf te overtuigen,

dit is het beste,ik mocht niet

egoïstisch zijn

Vele jaren was een feest en al die fijne jaren..........

is zij zelf niet een keer egoïstisch geweest"

Elvis

 

Floris van ons Gelukshokje, die ik Elvis heb genoemd omdat ik dat beter bij hem vond passen is bij ons in het midden gekomen op 6 september 1992. Elvis was toen net een half jaar en nog een vrij verlegen muisje. Bij hem is de liefde voor de dwergkees begonnen. Elvis was een hondje die door dik en dun bij me is gebleven. Als we op vakantie gingen deden we dat naar een plek waar Elvis meekon en waar ik ging ging hij. We zijn jaren onafscheidelijk geweest en door hem heb ik gezien hoe een kees kwa karakter hoort te zijn. Elvis was aanhankelijk, waaks, dapper als een pitbull en voor niets of niemand bang.

 

 In 1995 heb ik bij Elvis een volledige castratie laten ondergaan omdat we toen nog van een ander ras een teefje hadden en we het niet verstandig vonden om hem die teef te laten dekken. Na de castratie is hij veel rustiger geworden en had de welbekende aanleg om dikker te worden.

 

Elvis was een hondje die nooit een dag is ziek geweest, totdat hij de ouderdom kwaaltjes ging krijgen. Op 21 oktober 2003 hebben we bij Elvis bijna al zijn tanden en kiezen laten trekken omdat deze in een slechte staat verkeerde. Omdat het toen al een ouder hondje begon te worden hebben we eerst een bloedonderzoek laten doen. Uit die bloedtesten kwam naar voren dat hij een beginnend nierpatiënt was en daarvoor heeft hij tot zijn dood speciale voeding voor gekregen.

 

15 Juli 2006, de dag die ik nooit zal vergeten. Toen ik `s ochtens uit bed kwam zag ik Elvis liggen op de deurmat, een plaats waar hij normaal nooit lag. Hij is geen dag ziek geweest en ik hoopte dat hij op deze manier dood zou gaan maar het valt toch altijd tegen het overlijden van een van je beste maatjes. Het is voor het eerst in al die jaren dat ik hem ook niet naar beneden heb horen gaan. Ik denk dat hij mij de pijn van hem te zien sterven heeft willen besparen.  

 

 

 

Elvy

 

 

Onze enige bruine keeshond is helaas onverwacht overleden. Liep ze de ene dag nog vrolijk rond, kom ik de volgende ochtend beneden en tref ik haar dood aan in haar mandje waar ze altijd in sliep. Ze is overleden op 9 Juli 2010 in huize Lavenlaar.

 

Ze is tot op de laatste dag een vrolijke en lieve hond geweest, die haar omvang verraadde, graag een hapje eten luste. De piepbeestjes waren bij Elvy niet aan te slepen en als ze begon te verzamelen dan ging ze door tot er niet 1 meer te bekennen was buiten haar mand.

 

Wij zullen haar missen in ons huisje. Al hebben we haar niet in kunnen zetten voor onze kennel, ( gesterileseerd en geen papieren ) toch was ze een aanvulling in onze kennel. Ze speelde vrolijk met de pups en leerde ze de manieren aan die in een roedel golden.

 

 

 

 

Kaiya

 

Kaiya van het Lavenlaar is geboren op 29 augustus 2005 en was de eerste pup van Indra. Ze woog met haar geboorte 170 gram en was direct een mooi compact hondje. Kiaya was de enige pup van dat nest en omdat ze iets speciaals over zich had besloot ik haar zelf te houden.

 

Kaiya was als pup een zeer leuk en speels hondje die iedereen mee aan het gek doen kreeg. Mensen die bij ons op visite kwamen waren altijd zeer onder de indruk van haar charmes. Ze kon vleien als geen ander en wist je uit je stoel te lokken en aan het spelen te krijgen. Bij de dierenarts was het een hondje dat nooit een kik gaf en is tot de dag van haar dood ook altijd een fit en gezond hondje geweest. Bij iedere controle kwam ze glansrijk door de ' keuring ' heen.

 

Op 30 mei 2006 liet ik Kaiya net als altijd `s ochtens naar buiten gaan om een plasje te doen. Ze ging door het kattenluik naar buiten draaide om kwam weer binnen en viel naast de deurmat dood neer. Ik heb haar nog proberen te reanimeren en heb haar nog mond op mond beademing gegeven maar dit alles heeft niet meer mogen baten.

 

Uit sectie van de dierenarts is gebleken dat Kiaya een acute hartstilstand heeft gehad. De reden van deze stilstand is nooit kunnen achterhalen. Het hart toonde geen afwijkingen en bloed gaf niets aan dat op een virus of bacterie kon wijzen die er voor heeft kunnen zorgen dat haar hartje zomaar stopte met kloppen.   

 

 

 

Queeny

 

 

Queeny was het oudje in onze kennel in 2010. Met een leeftijd van 13 jaar niet de oudste keeshond ter wereld maar hier in huis wel. Ze is in haar hele leven nog niet 1 dag ziek geweest en fietste overal vrolijk doorheen.

De keren dat ze bij een dierenarts is geweest was voor het laten reinigen van haar gebit en de jaarlijkse controles en entingen. 

 

Het was niet de vrolijkste hond in ons midden. Queeny was een beetje het pinnetje van het stel. Dit gezegd te hebben was ze wel goed met de andere honden en met kinderen. Queeny was geseriliseerd en in onze kennel een ware opvoed oma. Door de jaren heen heeft Queeny veel pups voorbij zien komen hier in huis en de nodige ervaring opgedaan met opvoeden van het stel. Als er dingen geleerd moesten worden aan de pups was Queeny hier grootmeesteres in.

 

Helaas heeft ze op haar leeftijd een verkoudheid opgelopen die op 1 nacht tijd overging in een longontsteking. In overleg met de dierenarts hebben we gekeken wat voor haar het beste zou zijn. Gezien haar leeftijd en het advies van de dierenarts hebben we haar 11 augustus 2010 in laten slapen. 

 

 

Jewel

 

 

Jewel is helaas maar 2 jaar oud geworden. Op 5 Juni 2011 is ze overleden.

 

Ze was zeer klein 18 cm en 1.5 kg. Maar daardoor niet minder bijzonder, ze was mijn klein prinsesje mijn allesie. Groot is dan ook mijn verdriet maar ik ben dankbaar dat ik nog een pup van haar kan houden.

 

Ze is tijdens een keizersnede overleden. Tijdens de keizersnede heeft zij een hartstilstand gekregen wat haar helaas ( en ondanks al het proberen te redden van de dierenarts ) fataal geworden. Gelukkig heeft Kealee de taak als pleegmoeder overgenomen van het enige overlevede pummeltje van dit alles.

 

Ze was een lief hondje voor andere pup maar heeft die van haar nooit iets gezien. Een hondje wat met mij overal naar toe ging, waar ik was was zij ook. Daarom zal ze ook zo gemist gaan worden we waren altijd samen. Zij leeft voort in mijn herinneringen en ik zou het leuk vinden iets van haar in de pup terug te krijgen van haar karakter en haar hele doen.

 

 

Spickey

 

 

Spickey is helaas overleden op 4 augustus 2013 en is op 1 maand na 15 jaar oud geworden.

 

Spickey was ons 1e van het Lavenlaartje. Als pup was het een echt klein prulleke en bij de 1e enting bij de dierenarts kwam een hartruis naar boven. De dierenarts stelde de vraag: ,, zou u hem wel laten enten, u kunt hem ook laten euthanaseren". Nou daar hoefde ik nog geen seconde over na te denken, ent hem maar gewoon antwoordde ik. De levensverwachting was maar twee jaar, maar als hij dan twee jaar een vrolijke hond mocht zijn, waarom dan niet.

 

Aangezien wij staan achter het verkopen van gezonde honden is Spickey bij ons gebleven. Al snel hebben we hem laten castreren om ongelukjes met dekkingen te voorkomen. 

 

Ondanks de voorspelling van twee jaar is Spickey uiteindelijk bijna 15 jaar geworden. Hij had nog steeds een ruis op zijn hart en ging hier nog regelmatig voor naar de dierenarts. Met zijn 14 jaar liet Spickey, die een echte held op sokken was, zich nog wegjagen door een pup van 4 weken. Spelen was niet zijn ding, hij lag liever heel de dag bij mij op schoot om gekriebeld te worden. 

 

Spickey gingt mee op de kortere wandelingen. Spickey was een echte held met het uitlaten. Of hij nu een Jack Russel of een grote Deense dog tegenover zich had, hem deed het niets. Ik had vaak nog het idee dat hoe groter de andere hond was die hij tegenover zich had, hoe liever hij dit had. Onder luid gekef liet hij weten dat er met hem niet te spotten viel.

 

Zowel met het wandelen als thuis was Spickey niet uit de pas te krijgen. Alles ging rustig, waarom zou je ook haasten als hond in huize Lavenlaar. Behalve dat hij niet uit zijn pas te brengen was, had hij zo zijn eigen rituelen. Zo zou hij bij het optillen altijd eerst een paar rondjes om zijn as draaien. Doe ook niet de moeite om hem eerder op te pakken want dat liet hij toch niet toe. 

 

Op zijn manier heeft Spickey mijn hart veroverd en is mijn onbetwiste nummer 1 ( zeg dit maar niet tegen de andere honden ). Uiteindelijk kon hij niet meer lopen en was zijn lichaampje oud en op. Helaas hebben wij hem op zondag 4 augustus 2013 met veel verdriet en pijn ons hart in moeten laten slapen bij dierenarts Marjolein in Bergen op Zoom. Wij zijn haar dan ook zeer erkentelijk voor alle goede zorgen en medeleven dat zij heeft geboden.

 

Spickey: rust zacht, we missen je!

 

 

Venya

 

Venya was een verhaal apart. Ze is bij ons geboren uit een nest van 3 die met een keizersnede ter wereld waren gekomen. De ochtend na de keizersnede was het moedertje overleden. Bij de autopsie kwam een inwendige bloeding aan het licht. De pups, 1 dag en moederloos, werden nu met de hand grootgebracht.

 

Met voedingen om de 2 uur, dag en nacht in de weer om ze groot te krijgen. Op de 7de dag en de 10de dag waren er helaas 2 pups overleden aan diaree. De dierenarts die de pups onder behandeling had heeft gedaan wat hij kon. Toedienen van vocht en medicatie tegen de diaree hebben niet meer mogen baten. Venya die als enige overgebleven was bleef het goed doen, en door de band die tussen ons ontstond was ik niet meer in staat haar nog te verkopen.

Vandaag de dag is Venya 11 jaar en een tikkeltje ontspoord. Opvoeding van een moederhond heeft ze niet gehad en dit is toch wel te merken. Om maar een voorbeeld te noemen: Venya heeft vanaf haar 6 weken tot de dag dat ze haar gebit ging wisselen geduimd bij mij. Iedere avond was het met de hond op schoot en de duim in haar bek, en nu heeft ze nog de rare eigenschap dat als je haar over haar buik kriebelt ze haar borst gaat aflikken.....?

 

Geloof het of niet maar ze had meer rare gewoonten met haar buik. Zo strekte ze haar achterbenen naar achter en schoof dan met haar buik over de vloer. Of het nu een gladde steen of ruwe is maakte haar niet uit. Ooit heeft ze zelfs zo over een stuk kunstgras geschoven dat ze heel haar buik had verbrand. Smeren met zalf was het enige dat ik kon doen om het branderig gevoel voor haar te verminderen.

 

Verder was het een scheet van een hond die geen vlieg kwaad deed. Spelen met Whoopy en Kiara was iets wat ze graag en vaak deed. Mag wel ook want ze was nogal aan de dikke kant. Met de komst van Danischa was Venya de laatste jaren flink uitgedijd. Door het regelmatig toesteken van een lekker koekje of chipje was ze dan ook in omvang behoorlijk gegroeid. Ze was lief en een enorme knuffel. Haar omvang zorgde er gewoon voor dat ze meer had om te knuffelen.

 

Venya is overleden op zaterdag 9 november 2013. Rust zacht lieve knuffel!

 

Indra

 

Indra was een hond die graag in de schijnwerpers stond. Bij mensen wel te verstaan, want van een fotocamera moest zij niets hebben. Je wilt niet weten hoeveel moeite het kostte om van haar een leuke foto te maken. Zodra ze het piepje hoorde dat je krijgt als je de camera aanzet, was ze of weg of ze zat met haar oren in haar nek. Geloof mij, de foto die hier van haar te zien is is dan ook echt een lucky-shot. 

 

Ze heeft tijdens haar leven pups gekregen en het resultaat mocht er wezen. Een van de pups is hier gebleven, Whoopy wel te verstaan en zij heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een zeer mooi en correct hondje.

 

De vader van Indra is Ambrill Monet ( import Engeland ) en haar moeder is Tayfirs Impression ( import Engeland ).

 

Indra zelf was na het krijgen van haar pups wel veranderd van karakter. Ze was naar andere honden veel knorriger geworden en het leek of ze niets meer van ze kon velen. Ook was ze veel dominanter geworden naar de andere honden in de roedel. Wat echter niet veranderde was dat ze graag met Danischa speelde en niet alleen omdat die nog wel eens iets lekkers had. 

 

Indra was een volle zus van Djo-Djo maar qua karakter leken ze totaal niet op elkaar. 

 

Indra is geboren op 9 februari 2003 en overleed op 8 oktober 2014 aan een TIA.

 

 

Djo-Djo

Djo-Djo is mijn eerste en daarmee oudste ( crème ) reu. Hij was 11 weken toen ik hem ging ophalen bij de fokster. Djo-Djo en wijlen mijn teefje Indra zijn volle broer en zus van elkaar maar hebben ondanks dat een totaal verschillend karakter. Djo-Djo is meer de vleier in het midden, een echter gentleman zeg maar.

Hij heeft zich in de loop van de jaren tot een mooie reu ontwikkeld. Hij heeft na het overlijden van Elvis de plaats in genomen van roedelleider, iets waar hij best goed in is moet ik zeggen. Hij is niet alleen de baas maar ook is hij een bemiddelaar bij ruzies tussen andere honden. Hij duikt er dan tussen en zet iedereen even terug op zijn of haar plaats.

Naarmate hij ouder aan het worden is gaat hij ook meer genieten van de dingen om zich heen. Wandelen was eerst meer een sport voor hem. Uitwringen van zijn blaas stond voorop. Je weet maar nooit wie hier is geweest en wie hier nog kan komen....... Nu is hij meer aan het genieten. Hij speelt onderweg met de andere honden en laat het plassen tegen iedere grasspriet aan de andere reuen over.

Djo-Djo is ondertussen zelf ook vader van diverse pups uit meerdere nesten. Hij is in 2014 gecastreerd na een mooie staat van diensten.

Zijn vader is Ambrill Monet ( import Engeland ) en zijn moeder Tayfirs Impression ( import Engeland )

Macho

 

Na een zoektocht van een aantal jaar ben ik bij dit reutje uitgekomen om mijn kennel te gaan versterken. Na een ritje naar Emmen, z`n bijna 3 uur rijden, was het liefde op het eerste gezicht. We hadden gelijk een klik met elkaar en ik ben dan ook erg boij dat hij mij gegund is om bij ons te komen wonen.

 

Ik ben zo blij met mijn dotje. Tis een vrolijk klein mannetje van net iets meer als 1.5 kilo en een echte macho. Vanaf de eerste minuut binnen bij ons in huis had hij al in de gaten dat er hier verschillende, voor hem zeer aantrekkelijke, teefjes liepen. Het is een echte charmeur, en ik moet er dan ook goed op waken dat hij niet bij de loopse teefjes kan komen.

 

Macho zal in de toekomst meerdere teven gaan dekken. Wij hopen met hem uiterlijk, karakter en gezondheid te fokken maar vooral lieve en gezellige huisvienden.

COPYRIGHT 2017 keeshondenkennel van het Lavenlaar